Drugi i trzeci okres pism Platona
Drugi okres dzieł platońskich charakteryzuje się tworzeniem własnych, pozytywnych teorii filozofii Platona. Już nie tylko krytyka innych rozumowań, lecz własny system jest od teraz obecny w platońskich dialogach. Pojawiają się tutaj także nauki o ideach, które są charakterystyczne dla Platona. Ta grupa dzieł Platona jest też najbogatsza lirycznie i artystycznie. Znaleźć tu można także echa mistycyzmu orfickiego, którego próżno szukać w tych wcześniejszych i późniejszych dziełach. Ostatni, późny okres dialogów platońskich charakteryzuje dialektyzm w metodzie prowadzenia dialogu. Brak też tutaj dualistycznego przedstawienia teorii idei platońskiej. Dialogi są o wiele mniej artystyczne i mają mało wspólnego z liryką, przeciwnie do okresu poprzedniego jego dzieł. Słownictwo jednak jest bardzo wyszukane i istnieje tu niesamowity porządek wyrazów. Pomijając jeden dialog, przestaje tu także Sokrates być "odtwórcą roli" Platona - poglądy przez niego wygłaszane nie są już tymi poglądami, które głosi Platon.